Dębski (Dembski) Paulin (ok. 1615 – ok. 1656), ksiądz bazylianin, narodowości ruskiej. Prawdopodobnie h. Prawdzic z województwa płockiego. 5 IX 1633 przyjęty do alumnatu brunsberskiego jako syntaksista, 2 IX 1635 powrócił do klasztoru, następnie znowu studiował tamże od 24 XI 1637, a nie ukończywszy nauk, odwołany został przez swego przełożonego. Dalszego losu jego życia nie znamy. Na widownię wystąpił dopiero ok. roku 1648 w charakterze misjonarza apostolskiego w Serbii, Czarnogórze i Bułgarii. Darzony zaufaniem patriarchów serbskich Paizego i Gabriela, stał się D. inicjatorem i pionierem ponownej (z r. 1648) unii kościelnej w Serbii i nadzwyczaj zdolnym pośrednikiem pomiędzy obydwoma kościołami. W tym celu niejednokrotnie podejmował długie i niebezpieczne podróże po krajach bałkańskich i do Rzymu (nawet w przebraniu kupca czy wieśniaka), sprawował liczne obustronne poselstwa od jednej i drugiej strony, cieszył się specjalnym zaufaniem kół rzymskich, pozostawał na ich utrzymaniu, wreszcie osiadł w Moraczu (koło Ipeku) i tutaj w klasztorze, odznaczony tytułem rzymskim magister scholae, otworzył szkołę w celu nauczania chłopców i młodych zakonników klasycznych nauk łacińskich. Nie wykluczone, że takąż szkołę założył D. i w Cattaro. Władał językami: ruskim, polskim, łacińskim i włoskim. Pozostały po nim listy i memoriały, zachowane dotychczas w archiwum watykańskim. Zmarł na posterunku misjonarskim około r. 1656.
Analecta OSBM., I 122–3; III 253; Lühr G., Die Matrikel des päpstl. Seminars zu Braunsberg, Braunsberg 1925; Šimrak J., De relationibus Slavorum Meridionalium cum S. Romana Sede Apost., Zagreb 1926, I; Šmurlo E., Le Saint-Siège et l’Orient orthodoxe russe, Prague 1928, II 205; Acta manualia L. Kiszka, 285–6 (rkp.).
Ks. Józefat Skruteń ZSBW.